ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΤΩΝ ΔΙΑΤΑΡΑΧΩΝ ΤΟΥ ΥΠΝΟΥ

Οι διαταραχές του ύπνου είναι μια μεγάλη ομάδα ετερόκλητων καταστάσεων, με συμπτωματολογία συχνά ιδιαίτερα εντυπωσιακή και διαφορετική από την κλασική της παθολογίας.

Η βασική παράμετρος διαχωρισμού των διαταραχών του ύπνου είναι το σύμπτωμα (αϋπνία, υπέρμετρη υπνηλία, παράδοξη συμπεριφορά) με το οποίο εμφανίζεται η διαταραχή.

Έτσι, η διάγνωση των διαταραχών του ύπνου βασίζεται σε τρία κυρίαρχα συμπτώματα:

α) της δυσκολίας έναρξης και διατήρησης του ύπνου (αϋπνία),
β) την υπέρμετρη υπνηλία, και
γ) την παράδοξη συμπεριφορά στον ύπνο.

Διαταραχές που προκαλούν υπέρμετρη υπνηλία

Γενικά

Το 10% του γενικού πληθυσμού παραπονιέται για χρόνια υπέρμετρη υπνηλία κατά την ημέρα.

Η υπνηλία αποτελεί σημαντικό αίτιο κοινωνικής και επαγγελματικής δυσλειτουργίας του ατόμου και βασική αιτία τροχαίων και εργατικών ατυχημάτων.

Για την κλινική εκτίμηση της υπνηλίας χρησιμοποιείται ευρέως η κλίμακα του Epworth.

Η κλίμακα αποτυπώνει την υποκειμενική εκτίμηση του εξεταζόμενου ως προς την τάση να εμφανίσει υπνηλία σε οκτώ καταστάσεις χαμηλής δραστηριότητας.

Το σύνολο της βαθμολογίας στη κλίμακα μπορεί να λάβει τιμές από 0-24. Παθολογικό θεωρείται σύνολο > 11.

Η Κλίμακα του Epworth

Τι πιθανότητα υπάρχει, να σας πάρει για λίγο ο ύπνος ή να κοιμηθείτε τελείως σε μια από τις παρακάτω περιπτώσεις;

Οι ερωτήσεις αναφέρονται στον συνηθισμένο τρόπο ζωής σας δηλαδή χωρίς να έχετε υποβληθεί σε σημαντική κόπωση πρόσφατα.

Χρησιμοποιείστε την παρακάτω κλίμακα διαλέγοντας τον αριθμό που ανταποκρίνεται σε σας σε κάθε περίπτωση.

0 = καμία πιθανότητα να αποκοιμηθώ

1 = ελάχιστη πιθανότητα να αποκοιμηθώ

2 = μέτρια πιθανότητα να αποκοιμηθώ

3 = μεγάλη πιθανότητα να αποκοιμηθώ

1. Διαβάζοντας καθισμένος (η).

2. Βλέποντας τηλεόραση.

3. Καθισμένος (η) και αδρανής σε δημόσιο χώρο (π.χ. θέατρο, συγκέντρωση).

4. Επιβάτης σε αυτοκίνητο για μια ώρα χωρίς στάση.

5. Ξαπλωμένος (η) το απόγευμα για ξεκούραση όταν οι περιστάσεις το επιτρέπουν.

6. Καθισμένος (η) και συνομιλώντας με κάποιον.

7. Καθισμένος (η) σε ήσυχο περιβάλλον μετά το μεσημεριανό χωρίς να έχετε καταναλώσει αλκοόλ.

8. Στο αυτοκίνητο ενώ είστε σταματημένος (η) για λίγα λεπτά λόγω κίνησης

ΣΥΝΟΛΟ

Η τάση για ύπνο κατά την ημέρα μπορεί να εκτιμηθεί αντικειμενικά με τις δοκιμασίες ¨προσδιορισμού του λανθάνοντα χρόνου έλευσης του ύπνου σε πολλαπλές υπνικές προσπάθειες¨ (multiplesleeplatencytest-MSLT), και ¨προσπάθειας διατήρησης εγρήγορση¨ (meintanceofwakefulnesstest-MWT).

Παθοφυσιολογία

Τρεις βασικοί μηχανισμοί οδηγούν σε υπνηλία κατά την ημέρα

  1. μη επαρκείς ώρες ύπνου
  2. κατακερματισμός του ύπνου από γεγονότα που προκαλούν εγέρσεις
  3. δυσλειτουργία των κέντρων ύπνου στο κεντρικό νευρικό σύστημα με συνέπεια υπέρμετρη εμφάνιση ύπνου (ιδιοπαθή υπερυπνία, υπερυπνία μετά από κρανιοεγκεφαλική κάκωση, ναρκοληψία, φαρμακευτικά επαγώμενος ύπνος)

Προσπέλαση και θεραπεία της υπέρμετρης υπνηλίας κατά την ημέρα

Ο παρακάτω αλγόριθμος καλύπτει την προσπέλαση των βασικότερων αιτιών υπέρμετρης υπνηλίας. Είναι σημαντικό η τάση για εύκολη έλευση ύπνου να διαχωρίζεται από το αίσθημα της κόπωσης.

graph1

Μη επαρκές ωράριο ύπνου

Αποτελεί τη βασικότερη αιτία υπνηλίας κατά την ημέρα αποτέλεσμα του τρόπου ζωής μερίδας του πληθυσμού και των εργασιακών συνθηκών με ωράριο χωρισμένο σε βάρδιες.

Θεραπευτικά προτείνεται η αύξηση των ωρών του ύπνου τουλάχιστον σε 8 ώρες το 24ωρο συνολικά και η βελτίωση της υγιεινής του ύπνου (υπνικό περιβάλλον, αποφυγή καφεΐνης μετά τις μεσημεριανές ώρες, αποφυγή υπερβολικής κατανάλωσης αλκοόλ ή μεγάλων γευμάτων πριν τον ύπνο).  

Κατακερματισμός του ύπνου αποτέλεσμα αποφρακτικής άπνοιας στον ύπνο

Αποτελεί ίσως τη δεύτερη συχνότερη αιτία υπνηλίας την ημέρα.

Αφορά άτομα παχύσαρκα ή με ανατομική ιδιομορφία της κάτω γνάθου που ροχαλίζουν έντονα, και συνήθως συνοδεύεται από υπέρταση και σακχαρώδη διαβήτη.

Υψηλά ποσοστά αποφρακτικής άπνοιας στον ύπνο παρουσιάζουν ασθενείς με παρκινσονικά σύνδρομα και ασθενείς με μυοπάθειες.

Θεραπευτικά προτείνεται η εφαρμογή συσκευής συνεχούς χορήγησης αέρα με θετική πίεση (CPAP).

Εναλλακτικά ή σε ελαφριές μορφές μπορούν να χρησιμοποιηθούν οδοντικά προθέματα μετατόπισης προς τα εμπρός της κάτω γνάθου.

Κατακερματισμός του ύπνου αποτέλεσμα κεντρικού τύπου άπνοιας

Η κεντρικού τύπου άπνοια συναντάτε πολύ πιο σπάνια από την αποφρακτικού τύπου.

Αφορά κυρίως ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια και χρόνιους χρήστες οπιοειδών.

Ιδιαίτερα επιρρεπείς σε κεντρικού τύπου άπνοιες είναι ασθενείς με μυοτονική δυστροφία και ασθενείς με στελεχιαία βλάβη.

Η θεραπεία προσαρμόζεται στον τύπο της άπνοιας και στην υποκείμενη αιτία αν υπάρχει.

  • Επί αναπνοή τύπου Cheyne-Stokes: στην περίπτωση καρδιακής ανεπάρκειας, αρχικά λαμβάνονται μέτρα βελτίωσης της καρδιακής παροχής. Επί αποτυχίας των μέτρων συστήνεται η εφαρμογή ειδικού τύπου συσκευών μη επεμβατικού αερισμού.
  • Ιδιοπαθής κεντρικού τύπου άπνοια: πρόκειται για την εμφάνιση κεντρικού τύπου απνοϊκών επεισοδίων ιδιαίτερα στα πρώτα στάδια του ύπνου, μετά από αφύπνιση του ασθενή ή κατά την εναλλαγή μεταξύ σταδίων του ύπνου. Ο αιματολογικός και απεικονιστικός έλεγχος δεν αναδεικνύουν κάτι παθολογικό.

    Οι θεραπευτικές επιλογές περιλαμβάνουν

    α) απάλειψη οποιοδήποτε ερεθίσματος ή αιτίου που προκαλεί αφύπνιση του ασθενή (βελτίωση υπνικού περιβάλλοντος, αντιμετώπιση αποφρακτικής άπνοιας, περιοδικών κινήσεων κλπ),

    β) χορήγηση φαρμάκων που αυξάνουν τον ουδό αφύπνισης με συνέπεια την ελάττωση των εγέρσεων και της εναλλαγής των σταδίων του ύπνου,

    γ) φάρμακα που προκαλούν οξέωση και κυρίως η ακεταζολαμίδη, και επί αποτυχίας των ανωτέρω

    δ) εφαρμογή ειδικών συσκευών μη επεμβατικός αερισμός.  

Κυψελιδικός υποαερισμός στον ύπνο

Αποτελεί ιδιαίτερη οντότητα που χαρακτηρίζεται από υποξυγοναιμία και κατακράτηση διοξειδίου του άνθρακα.

Εμφανίζεται σε νοσήματα που προκαλούν δυσλειτουργία των αναπνευστικών μυών (κυφοσκωλίωση, μυοπάθειες, διαταραχές της νευρομυϊκής σύναψης, περιφερικές νευροπάθειες, προσθιοκερατικές βλάβες) και ιδιαίτερα του μυός του διαφράγματος.

Ο κυψελιδικός υποαερισμός παρουσιάζεται κυρίως στο στάδιο REM του ύπνου όπου ο μυς του διαφράγματος είναι ο μόνος αναπνευστικός μυς που συντηρεί την αναπνευστική λειτουργία.

Στα αρχικά στάδια η διαταραχή είναι ασυμπτωματική.

Σε προχωρημένο στάδιο ο ασθενής παρουσιάζει δυσχέρεια στην πρωινή αφύπνιση, κεφαλαλγία κατά την αφύπνιση, δυσχέρεια συγκέντρωσης και υπνηλία.

Θεραπευτικά, εφαρμόζεται ο μη επεμβατικός αερισμός με ή χωρίς χορήγηση οξυγόνου.

Κατακερματισμός του ύπνου αποτέλεσμα περιοδικών κινήσεων των άκρων στον ύπνο

Οι περιοδικές κινήσεις των άκρων στον ύπνο αποτελούν, φασικές εν σειρά κινήσεις των κάτω άκρων.

Κλινικά παρουσιάζονται άλλοτε ως μυοκλονίες και άλλοτε ως σημείο Babinski ή τρικαμπτικό αντανακλαστικό.

Συνοδεύουν συχνά εκφυλιστικά νοσήματα του ΚΝΣ (νόσος του Parkinson, πολυσυστηματική ατροφία), το σύνδρομο των ανήσυχων άκρων, την έλλειψη σιδήρου, την εγκυμοσύνη, αλλά σχετίζονται και με φάρμακα και ιδιαίτερα τα αντικαταθλιπτικά και τα νευροληπτικά.

Θεραπευτικά αντιμετωπίζονται με χορήγηση αγωνιστών ντοπαμίνης, γκαμπαπεντίνης, κλοναζεπάμης ή πρεγκαμπαλίνης (πίνακας 1).

Δυσλειτουργία των κέντρων ύπνου στο κεντρικό νευρικό σύστημα με συνέπεια υπέρμετρη εμφάνιση ύπνου

Οι πιο σημαντικές διαταραχές αυτής της κατηγορίας είναι η ιδιοπαθής υπερυπνία με ή χωρίς παρατεταμένες περιόδους ύπνου, και η ναρκοληψία με ή χωρίς καταπληξία.

Χαρακτηριστικό των ανωτέρω παθήσεων είναι η έντονη υπνηλία κατά την ημέρα με τη μορφή συνήθως επεισοδίων ύπνου στα οποία ο ασθενής αντιστέκεται με μεγάλη δυσκολία.

Στην μεν ναρκοληψία ο ασθενής μετά από το πέρας ενός επεισοδίου ύπνου αισθάνεται αναζωογονημένος ενώ στην ιδιοπαθή υπερυπνία δεν αισθάνεται όφελος.

Πρόκειται για σύνδρομο με βασικά συμπτώματα την υπνηλία κατά την ημέρα, τα επεισόδια υπνικής παράλυσης, τα επεισόδια καταπληξίας , τις υπναγωγικές ψευδαισθήσεις και τη διαταραχή της συμπεριφοράς στο στάδιο REM του ύπνου.

Αναγνωρίζονται δύο οντότητες, η ναρκοληψία με καταπληξία και η ναρκοληψία χωρίς καταπληξία.

Και οι δύο οντότητες έχουν ιδιοπαθή μορφή και δευτεροπαθή σχετιζόμενη με δομικές βλάβες του ΚΝΣ.

Επίπτωση 25-50/100000.

Εμφάνιση κυρίως στην εφηβεία αλλά το εύρος ηλικίας έναρξης του συνδρόμου ποικίλει από την βρεφική ηλικία έως και τη γεροντική.

Η ιδιοπαθή ναρκοληψία με καταπληξία σχετίζεται ισχυρά (90% των ασθενών) με τον HLA απλότυπο DQB1-0602, γεγονός που θέτει ισχυρή υπόνοια ανοσολογικής διαταραχής.

Η καταπληξία εμφανίζεται κυρίαρχα σε άτομα με ελάττωση ή απώλεια της ορεξίνης στο εγκεφαλονωτιαίο υγρό.

Η διάγνωση της διαταραχής συνήθως καθυστερεί περισσότερο από 10 έτη.

Η καταπληξία επί απουσία νοητικής υστέρησης και παιδικής εγκεφαλοπάθειας είναι παθογνωμονική για τη διάγνωση της νόσου.

Επί απουσία καταπληξίας ή σε αμφίβολες περιπτώσεις στη διάγνωση βοηθάνε η διενέργεια MSLT, η αναζήτηση του HLA απλότυπο DQB1-0602, και ο προσδιορισμός της ορεξίνης στο ΕΝΥ.

Θεραπεία

Η θεραπεία πρέπει να καλύπτει 3 επίπεδα

  1. διατήρηση σταθερών ωραρίων ύπνου και αν είναι δυνατό η λήψη 1-2 ολιγόλεπτων ύπνων κατά τη διάρκεια της ημέρας
  2. βελτίωση της υπνηλίας κατά την ημέρα με παράγοντες που προάγουν την εγρήγορση και εξάλειψη άλλων πιθανών διαταραχών που κατακερματίζουν τον ύπνο (π.χ. αποφρακτική άπνοια)
  3. φαρμακευτική αντιμετώπιση των επεισοδίων καταπληξίας

Η διαταραχή χαρακτηρίζεται από έντονη υπνηλία την ημέρα η οποία μπορεί να έχει τη μορφή επεισοδίων ύπνου στα οποία δεν μπορεί να αντισταθεί ο ασθενής.

Τα επεισόδια αυτά αν συμβαίνουν δεν αναζωογονούν τον ασθενή.

Η υπνηλία μπορεί να συνοδεύεται ή όχι από μακρά περίοδο ύπνου (>10 ώρες).

Ο απεικονιστικός και λοιπός εργαστηριακός έλεγχος δεν αναδεικνύουν κάτι το παθολογικό.

Η παθοφυσιολογία της νόσου είναι άγνωστη.

Η πολυσωματοκαταγραφική μελέτη του ύπνου συνήθως αναδεικνύει παρατεταμένη περίοδο ύπνου, με φυσιολογική αρχιτεκτονική αυτού.

Η δοκιμασία MSLT αναδεικνύει μικρό λανθάνοντα χρόνο έλευσης του ύπνου (<8 λεπτών) αλλά όχι ενωρίς εμφάνιση σταδίου REM.

Η αντιμετώπιση της διαταραχής είναι συμπτωματική με τη χορήγηση φαρμάκων που προάγουν την εγρήγορση.

Υπνηλία που σχετίζεται με συγκεκριμένα νευρολογικά νοσήματα

Η υπέρμετρη υπνηλία αποτελεί συχνό σύμπτωμα κάποιων νευρολογικών νοσημάτων και ιδιαίτερα της νόσο του Parkinson και της μυοτονικής δυστροφίας.

Και στις δύο οντότητες η εμφάνιση διαταραχών του ύπνου που κατακερματίζουν τον ύπνο είναι πολύ συχνή αλλά παράλληλα υπάρχουν ενδείξεις δυσλειτουργίας των κέντρων ύπνου στο ΚΝΣ.

Έτσι στη νόσο του Parkinson η υπνηλία μπορεί να σχετίζεται με περιοδικές κινήσεις των άκρων στον ύπνο, με επεισόδια αποφρακτικού τύπου άπνοιας στον ύπνο, αλλά και με τη λήψη ντοπαμινεργικών ή αντικαταθλιπτικών φαρμάκων.

Σε περίπτωση επιμονής της υπνηλίας παρά την διαπίστωση και αντιμετώπιση των ανωτέρω διαταραχών συστήνεται η χορήγηση φαρμάκων που προάγουν την εγρήγορση.

Έως και το 70% των ασθενών με μυοτονική δυστροφία παρουσιάζει δυσχέρεια στην πρωινή αφύπνιση, υπνηλία κατά την ημέρα και μακρές περιόδους ύπνου.

Η εμφάνιση κεντρικού και αποφρακτικού τύπου απνοϊκών επεισοδίων, όπως και υποαερισμού στον ύπνο είναι ιδιαίτερα συχνή στη νόσο.

Έτσι, η διερεύνηση και αντιμετώπιση της υπνηλίας πρέπει να περιλαμβάνει τη διενέργεια πολυσωματοκαταγραφικής μελέτης του ύπνου και τη διόρθωση των διαταραχών της αναπνοής και επί επιμονής της υπνηλίας να επεκτείνεται στη χρήση φαρμάκων που προάγουν την εγρήγορση.

Γενικά

Η αϋπνία είναι το αίσθημα της δυσχέρειας στην έναρξη ή/και διατήρηση του ύπνου, του κατακερματισμού του ύπνου ή της πρώιμης αφύπνισης του ατόμου.

Πρόκειται για ένα από τα συχνότερα συμπτώματα στην ιατρική.

Ετησίως 1 στους 3 στο συνολικό πληθυσμό θα παρουσιάσει βραχυχρόνια αϋπνία ενώ το 10-15% θα παρουσιάσει χρόνια διαταραχή.

Τα βασικότερα αίτια της αϋπνίας είναι οι ψυχοφυσιολογικοί παράγοντες, η κακή υγιεινή του ύπνου (μεγάλα γεύματα πριν τον ύπνο, υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ-καφέ, θορυβώδες περιβάλλον κλπ), η χρήση φαρμάκων, οι επώδυνες καταστάσεις, ο υπερθυρεοειδισμός, το σύνδρομο ανήσυχων άκρων, οι περιοδικές κινήσεις των άκρων στον ύπνο, και οι διαταραχές του κιρκάδιου ρυθμού (σύνδρομο καθυστερημένης φάσης, αλλαγή χρονικής ζώνης, εργασία σε βάρδιες).

Η αϋπνία συνοδεύει συχνά ψυχιατρικά νοσήματα, οξείες παθολογικές διαταραχές και επώδυνες καταστάσεις.

Προσπέλαση της αϋπνίας

Η αϋπνία μπορεί να είναι προσφάτου ενάρξεως ή χρόνια διαταραχή. Ο παρακάτω αλγόριθμος καλύπτει την προσπέλαση των βασικότερων αιτιών αϋπνίας.

Σχεδόν πάντα σχετίζεται με γεγονότα ψυχικής καταπόνησης.

Σπανιότερα αίτια είναι η εργασία με βάρδιες που μπορεί να διαταράσσει το κιρκάδιο ρυθμό του ύπνου και την έναρξη αυτού σε απρόσφορες ώρες.

Η αλλαγή χρονικής φάσης μπορεί να προκαλέσει βραχυχρόνια αϋπνία.

Θεραπευτικά στην πρώτη περίπτωση βοηθάει η εκπαίδευση στη διαχείριση του άγχους, και η αντιμετώπιση των αιτιών που προκαλούν την ψυχική καταπόνηση.

Επί εργασίας σε βάρδιες και αλλαγή χρονικής φάσης χρήσιμη είναι η χορήγηση μελατονίνης.

graph2

Συνοδεύουσα παθολογικές - ψυχιατρικές - νευρολογικές διαταραχές: αναγνώριση και αντιμετώπιση της βασικής διαταραχής, επιβοήθηση του ύπνου με υπναγωγά προσανατολισμένα και προς τη βασική διαταραχή (πχ. Επί κατάθλιψης, αντικαταθλιπτικά, επί πόνου, γκαμπαμπεντίνη, πρεγκαμπαλίνη, επί νόσου πάρκινσον κλοναζεπάμη, ντοπαμίνη βραδείας αποδέσμευσης κλπ).

Σχετιζόμενη με διαταραχές ύπνου: σημαντικό αίτιο δυσχέρειας στην έναρξη και διατήρηση του ύπνου είναι το σύνδρομο ανήσυχων άκρων και των περιοδικών κινήσεων των άκρων στον ύπνο.

Η διάγνωση του συνδρόμου των ανήσυχων άκρων είναι κλινική με τον ασθενή να καταθέτει ότι αδυνατεί σε περιπτώσεις που χρειάζεται να παραμείνει ακίνητος παρουσιάζει αίσθημα δυσφορίας στα κάτω ή και τα άνω άκρα που τον υποχρεώνουν να κινείται.

Το αίσθημα υποχωρεί με την κίνηση και επανεμφανίζεται με την ακινησία.

Συνήθως η διαταραχή εμφανίζεται μετά τις μεσημεριανές ώρες (κιρκάδια επιρροή), έχει κληρομονομική βάση, σχετίζεται με περιόδους αυξημένων αναγκών σιδήρου (πχ εγκυμοσύνη) και ανταποκρίνεται θεαματικά σε μικρές δόσεις ντοπαμινεργικών φαρμάκων.

Σχετιζόμενη με φάρμακα: κορτιζόνη, θυρεοειδικές ορμόνες, β-αποκλειστές, θεοφιλίνη, αντικαταθλιπτικά.

Σχετιζόμενη με κατάχρηση ουσιών: καφεϊνη, αλκοόλ, νικοτίνη, ψυχοτρόπα διεγερτικά του ΚΝΣ (κοκαΐνη)

Η φαρμακευτική αντιμετώπιση της αϋπνίας στηρίζεται σε 3 κατηγορίες φαρμάκων:

α) αντικαταθλιπτικά με υπναγωγική δράση,
β) βραχείας δράσης βενζοδιαζεπίνες και
γ) μη βενζοδιαζεπινικοί αγωνιστές της Α1 υπομονάδας των GABAA υποδοχέων.

Πρόσφατα η μελατονίνη και ιδιαίτερα οι αγωνιστές των ΜΤ1 και ΜΤ2 υποδοχέων μελατονίνης έχουν πάρει ένδειξη για την αντιμετώπιση της αϋπνίας του τύπου ελεύσεως (δυσχέρεια στην έναρξη του ύπνου).

Με την εμφάνιση των μη βενζοδιαζεπινικών αγωνιστών της Α1 υπομονάδας των GABAA υποδοχέων η χρήση των βενζοδιαζεπινών έχει περιοριστεί σημαντικά και συστήνεται μόνο σε επιλεγμένες περιπτώσεις για βραχύ χρονικό διάστημα (<2 εβδομάδες).

Τα βασικότερα αίτια διαταραγμένης συμπεριφοράς στον ύπνο είναι οι παραϋπνίες στο στάδιο NREM του ύπνου, οι παραϋπνίες στο στάδιο REM του ύπνου, οι επιληπτικές κρίσεις στον ύπνο, οι κρίσεις πανικού στον ύπνο και τα επεισόδια γαστροοισοφαγικής παλινδρόμησης κατά τον ύπνο.

Παραϋπνίες στο NREM (υπνοβασία, υπνικός τρόμος, συγχυτική έγερση, υπνολαλία)

Πρόκειται για διαταραχές που σχετίζονται με δυσλειτουργία του μηχανισμού αφύπνισης.

Η υπνοβασία, ο υπνικός τρόμος και η υπνολαλία αφορούν κυρίως παιδιά, έχουν κληρονομικό χαρακτήρα και υποχωρούν με την πάροδο του χρόνου.

Χαρακτηριστικά οι πάσχοντες αφυπνίζονται πολύ δύσκολα, ενώ όταν ξυπνήσουν δεν θυμούνται τίποτα από τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν.

Η θεραπεία συνίσταται κυρίως στη λήψη προστατευτικών μέτρων (αποκλεισμό της πρόσβασης σε μπαλκόνι, σκάλες και εξόδους, απομάκρυνση αιχμηρών αντικειμένων κλπ) και μόνο σε περιπτώσεις που απειλείται η σωματική ακεραιότητα του ατόμου χορηγούνται φάρμακα που αυξάνουν τον ουδό αφύπνισης με πιο δοκιμασμένο την κλοναζεπάμη σε χαμηλές (0,5-1 χγρ) δόσεις.

Οι συγχυτικές εγέρσεις αφορούν κυρίως ασθενείς με εκφυλιστικά νοσήματα του εγκεφάλου σε προχωρημένο στάδιο ή σχετίζονται με χρήση κατασταλτικών φαρμάκων.

Κατά τη διάρκεια του επεισοδίου το άτομο συνήθως περιπλανάτε αποπροσανατολισμένος στο χώρο, συμπεριφέρεται παράδοξα και αφυπνίζεται σταδιακά.

Η βασική θεραπεία είναι η απομάκρυνση των κατασταλτικών φαρμάκων.

Παραϋπνίες στο REM

Η κύρια διαταραχή αυτής της κατηγορίας είναι η διαταραχή της συμπεριφοράς στο στάδιο REM του ύπνου.

Η διαταραχή χαρακτηρίζεται από απώλεια της μυϊκής σιγής που χαρακτηρίζει το στάδιο REM του ύπνου με συνέπεια την εκδραμάτιση του ονείρου με σκόπιμες κινήσεις.

Χαρακτηριστικά το ονειρικό περιεχόμενο είναι εφιαλτικό με συνέπεια ο πάσχοντας να κάνει κινήσεις αποφυγής, να παλεύει για να σωθεί από επιθέσεις ή να επιτίθεται αμυνόμενος.

Η αφύπνιση του ατόμου είναι εύκολη και συνήθως άμεση και στη πλειονότητα των περιπτώσεων ανακαλείται το ονειρικό περιεχόμενο.

Η διαταραχή σχετίζεται με χρήση αντικαταθλιπτικών, υπερκατανάλωση σοκολάτας, ενώ παρατηρείται σε υψηλό ποσοστό σε ασθενείς με ναρκοληψία, και ασθενείς με συνοκλουενοπάθεια (νόσος του Parkisnon, πολυσυστηματική ατροφία) ή άνοια μe σωμάτια Lewy, συνήθως αρκετά χρόνια πριν εκδηλωθούν τα κινητικά συμπτώματα.

Η διάγνωση της διαταραχής έχει εντοπιστική αξία μια και αφορά αποκλειστικά δυσλειτουργία στο επίπεδο του στελέχους του εγκεφάλου.

Θεραπευτικά χρησιμοποιούνται κυρίως η κλοναζεπάμη σε χαμηλή δόση 0,5-1 χγρ (χρειάζεται προσοχή σε περιπτώσεις συνυπάρχουσας αποφρακτικής άπνοιας η οποία μπορεί να επιδεινωθεί), τα ντοπαμινεργικά φάρμακα, και η μελατονίνη.

ΩΡΑΡΙΟ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ

ΔΕΥΤΕΡΑ           16:00 - 22:00

ΤΡΙΤΗ                ΚΛΕΙΣΤΑ

ΤΕΤΑΡΤΗ           16:00 - 22:00

ΠΕΜΠΤΗ           16:00 - 22:00

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ     ΚΛΕΙΣΤΑ

NEWSLETTER

Κάντε εγγραφή στο Newsletter μας, για να ενημερώνεστε για τα τελευταία μας νέα, άρθρα και δημοσιεύσεις.

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

  Λαμψάκου 5. 2ος όροφος
    Αθήνα, 115 28

  Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

  695 78 39 769

  215 53 03 427